Donasies / Skenkings
Vennote
Projekte
Hoe om betrokke te raak - Druk op Die Skakel vir meer inligting

Ter nagedagtenis aan ons geliefde Voortrekker • Wyle Zanè De Jager • Rus in vrede 🕊️

Soekresultate & Nuus

Vrywaring:
Neem asseblief kennis dat enige kommentaar of inligting wat in hierdie artikels verskaf word, nie as mediese, regs- of sielkundige advies beskou moet word nie. Die inligting wat verskaf word, is die mening of insette van die skrywer of outeur soos aangedui. Tensy die outeur uitdruklik as “Org Meyer Voortrekkers” aangedui word, verteenwoordig die inhoud nie noodwendig die standpunte of beleid van Die Voortrekkers nie. Dit dien slegs as algemene leiding en inligting. Raadpleeg asseblief ’n gekwalifiseerde professionele persoon vir advies wat op u spesifieke omstandighede van toepassing is.

Vrywaring:
Neem asseblief kennis dat enige kommentaar of inligting wat in hierdie artikels verskaf word, nie as mediese, regs- of sielkundige advies beskou moet word nie. Die inligting wat verskaf word, is die mening of insette van die skrywer of outeur soos aangedui. Tensy die outeur uitdruklik as “Org Meyer Voortrekkers” aangedui word, verteenwoordig die inhoud nie noodwendig die standpunte of beleid van Die Voortrekkers nie. Dit dien slegs as algemene leiding en inligting. Raadpleeg asseblief ’n gekwalifiseerde professionele persoon vir advies wat op u spesifieke omstandighede van toepassing is.

Ego is die narkose van dwaasheid – en trots is sy las
In ’n wêreld waar “ek, my en myself” dikwels voorrang geniet bô diensbaarheid en wysheid, vergeet ons hoe hard ego ons oordeel kan vertroebel. Hierdie artikel kyk na die gevaar van selfverheerliking, die las van trots, en waarom ware grootheid altyd begin by nederigheid. Dit is nie ’n les net vir jongmense nie - maar vir ons almal wat geroep is om te lei met karakter.
Ek’t nie ‘n probleem as jy hoog mik en mis nie – maar ek’t wel ‘n probleem as jy laag mik en raakskiet.
In ‘n wêreld waar kinders dikwels ontmoedig word om groot te droom, herinner hierdie artikel ons aan die krag van visie, moed, en geloof. Ons kyk na die waarde van "hoog mik", en hoekom dit ‘n kritiese gesindheid is vir jongmense se karaktervorming - veral binne Die Voortrekkerbeweging en in gesinne.
Aan Wie Baie Gegee Word – Sal Baie Verwag Word
Die wêreld het nie ’n tekort aan slim jongmense nie - dit het ’n tekort aan verantwoordelike jongmense. Jy weet, dié wat nie net kan praat nie, maar ook luister. Wat nie net wil ontvang nie, maar ook wil gee. Hierdie artikel kyk na die woorde: “Aan wie baie gegee is, van hom sal baie gevra word” - en hoe dit ons kinders se karakter, invloed en Christelike roeping kan vorm. Want wysheid is nie net wat jy weet nie. Dis hoe jy dit gebruik.
Gesin en Gemeenskap – Die rol van ouers by Die Voortrekkers: Meer as net kosmaak en karwei-ry
Dis maklik om te dink ouers se rol by die Voortrekkers is beperk tot kosmaak, ry-reëlings en om kampgoed te pak. Maar agter die skerms gebeur daar iets veel groter. Ouers vorm ‘n stil maar kragtige ruggraat – nie net van hul kinders se groei nie, maar van die hele gemeenskap wat rondom Voortrekkers opgebou word. Hierdie artikel kyk na hoekom ouers eintlik onmisbaar is – en hoekom hulle betrokkenheid veel meer beteken as net praktiese hulp.
Ons kinders het nie meer ruggraat nie – of is dit ons wat hulle dit nie leer nie?
Kinders word nie gebore met ruggraat nie - dit word gevorm. Maar as ons eerlik is, bou ons deesdae eerder aan hul CV’s as aan hul karakter. Hierdie artikel is 'n reguit, eerlike blik op ouerskap, emosionele afwesigheid, prestasiegedrewe liefde en die kwynende verantwoordelikheid onder ’n generasie wat ly onder oppervlakkige betrokkenheid. Dis tyd om nie net "daar" te wees nie - maar regtig aanwesig.
Ouers wat hulle kinders kerk toe vat maar hulle leef self nie hulle Christenskap nie
Ons kinders sien alles. Hulle hoor hoe ons praat, let op hoe ons optree, en weet sommer gou of ons geloof regtig is of net ’n Sondaggewoonte. Hierdie artikel kyk eerlik na ’n ongemaklike waarheid: ouers wat hul kinders kerk toe vat, maar self nie hulle Christenskap uitleef nie. Dis nie ’n vingerwys nie, dis ’n uitnodiging tot eerlike introspeksie, vir die liefde van ons kinders se siele en toekoms.
Afrikaner – Wat is die verskil tussen vandag se Afrikaners en dié van die Trek?
Wat het van die Afrikaner se woord geword? Daar was 'n tyd toe jou belofte jou naam gedra het - toe eer nie iets was wat jy geëis het nie, maar verdien het. Vandag staan ons op ‘n kruispad tussen herinnering en hoop. Hierdie artikel is ‘n eerlike, soms konfronterende, maar ook hoopvolle oproep om weer ons selfrespek, ons karakter en ons identiteit terug te eis - nie met woede nie, maar met waarheid.
Karakter en Waardes – Eer en trots: Waarom Voortrekkers hulle belofte ernstig opneem
Daar’s iets besonders daaraan om jou hand op jou hart te sit en met oë vol erns ‘n belofte af te lê. Veral as jy jonk is, en niemand verwag dit van jou nie. Tog doen Voortrekkers dit – oor en oor. Hulle sê daai belofte hardop, voor vriende, leiers en ouers. Maar hoekom? Wat beteken dit regtig om daardie woorde te sê – en bó alles, om dit te lééf? Hierdie artikel gee ‘n kykie agter daardie eenvoudige, maar kragtige ritueel van eer en trots.
16 Junie 2025 – Ons sal nooit vergeet nie!
“Ons sal nooit vergeet nie!” bring hulde aan die kinders en vroue wat hul lewens verloor het in die Turffontein Konsentrasiekamp tydens die Anglo-Boereoorlog. Die artikel ondersoek die impak van Lord Roberts se verskroeide aarde-beleid, vertel die verhaal van oorvol kampe en naamlose grafte, en roep jong en oud op om ook by Golgota stil te staan - by die Monument van geloof en verlossing. Met ’n aangrypende profielgedig gee dit stem aan ’n kind se herinnering en beklemtoon die krag van geloof, kultuur en geskiedenis.
Turffontein-konsentrasiekamp: ’n Stil Getuienis, ’n Lewende Verantwoordelikheid
Op 7 en 14 Junie 2025 het Org Meyer Voortrekkers, saam met Impala- en Kompas Voortrekkers, ’n daad van eer betoon deur die terrein van die Turffontein-konsentrasiekamp skoon te maak. Hierdie aksie, in samewerking met Oom Johan Pansegrouw, was veel meer as net ’n gemeenskapsprojek. Dit was ’n stil maar kragtige getuienis van hoe ons ons geskiedenis met respek en verantwoordelikheid kan hanteer. Met spades, harkies en oop harte het jong Voortrekkers gewys dat onthou ook ’n werkwoord is – een wat hoop saai vir die toekoms.